در دل خویش چو این رای گزید

زو حساب من و جان پاک شود

دوستی را چو نباشد بنیاد

حزم را باید از دست نداد

پر زد و دور ترک جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب

که مرا عمر ، حبابی است بر آب