خیز و زین بیش ، ره چرخ مپوی

عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار بهین درمان ست

چاره رنج تو زان آسان ست

طعمه خویش بر افلاک مجوی

ناودان جایگهی سخت نکوست

به از آن کنج حیاط و لب جوست