نفرتش گشته بلای دل و جان

گندزاری بود اندر پس باغ

بوی بد رفته ا زآن تا ره دور

معدن پشه ، مقام زنبور

سوزش و کوری دو دیده از آن

آن دو همراه رسیدند از راه

زاغ بر سفره خود کرد نگاه