سوزش و کوری دو دیده از آن

بوی بد رفته ا زآن تا ره دور

معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان

آن دو همراه رسیدند از راه

زاغ بر سفره خود کرد نگاه

گفت : خوانی که چنین الوان ست