آن دو همراه رسیدند از راه

معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان

سوزش و کوری دو دیده از آن

زاغ بر سفره خود کرد نگاه

گفت : خوانی که چنین الوان ست

لایق محضر این مهمان ست