آن چه بود از همه سو خواری بود

نفس خرم باد سحرست

دیده بگشود به هر سو نگریست

دید گردش اثری زین ها نیست

وحشت و نفرب و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست ا زجا

گفت : که ای یار ببخشای مرا