سال ها باش و بدین عیش بناز

وحشت و نفرب و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست ا زجا

گفت : که ای یار ببخشای مرا

تو و مردار تو و عمر دراز

من نیم در خور این مهمانی

گند و مردار تو را ارزانی