دلم روشن از تاب اندیشه ای است

دل و دیده موبد موبدان

چو آذرگشسپان شرق کهن

ز آتش فروزان بلخ جوان

که چون شعله خیزد ز جان سخن

بدان سان که مرغان آذرنهاد

برآرند از نای آتش به جان