که خورشید روشنگر افسرده است

برآورده ام من به میدان شعر

چکاچاک تیغ زبان دری

ولیکن شنیدم ز بی باوری

چه مایه به بی باوری زیسته ست

که گوید: نوا در نی ام مرده است

مگر تا جهان است و شعر است و من