تند و شررفزای

درپیچ و تاب موج سبک سیر آه من،

زی آسمان به سوز تمنا شدی بلند

پر درد و شعله خیز،

لیکن نسوخت پرده پندار گرمی ات

برقی نزد شراره ات اندر نگاه من

نی سوختی سپهر