چون پیکر خشک مومیایی؟

ای مرکز یاس و نارسایی!

ای محور فقر و بینوایی!

تا چند کرخت و سرد و بیجان،

ننگ است به بازوی توانا

آویخته کاسه گدایی

مرگ است رهین بخت بودن