به سقف نیلگون قندیل زیبا

زمین ما که رخشان اختری بود

بسی روشن تر از نور تمنا

چراغ خلوت استارگان بود

به ساز زهره می رقصید عمری

به دورش نوریان پروانه آسا

کنون سرد است و تاریک است و خاموش