دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

قیامت های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

ملک ها را چه مندیلی به دست خویش درپیچد

چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد