دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

قیامت های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد

ملک ها را چه مندیلی به دست خویش درپیچد

چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد

چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آید