ای رفیقان من، ای اهل خرابات مغان!

که کشانند ورا تا بر داروغه به دوش

ما به یک جرعه ناخورده سزاوار جزا

پیر ما، صاحب این میکده در نوشانوش

هان مباشید از این سانحه بی طاقت و توش

این خرابات شود باز به معموره بدل

باز مستان سرانداز بر آرند خروش