ز بینایان نمی یابم یکی چشم سخن دانی

نه ایوان آرزو دارم، نه می ترسم ز زندانی

پیام زندگی گویم ز انسانی به انسانی

چو منصور ار سخن گویم، به دارم می کشند این جا

مرا آزردگی دیگران آزرده می سازد

به قلب من خلد خاری که گیرد جا به دامانی

ز من پرسید رنج ناتوانان را، که می داند