سموم نامرادی نخل امیدت نسوزاند

به قلب من خلد خاری که گیرد جا به دامانی

ز من پرسید رنج ناتوانان را، که می داند

زبان آرزوهای پریشان را پریشانی

رسانی گر دلا جان حزینی را به جانانی

سر شوریده ای دارم که قربان وطن سازم

رفیقان! بسته ام با زندگانی طرفه پیمانی