بر شیشه اش دگر نزنی سنگ تا به کی؟

گوی سعادت از کف ما برد دیگری

چوگان به دست ما و تو بی ننگ تا به کی؟

دشمن ز خون خلق تو پر کرده جام می

از جور ظالمان و ز تذویر خاینان

قد زیر بار غصه بود چنگ تا به کی؟

برخیز ای جوان و تکانی به خویش ده