قد زیر بار غصه بود چنگ تا به کی؟

دشمن ز خون خلق تو پر کرده جام می

بر شیشه اش دگر نزنی سنگ تا به کی؟

از جور ظالمان و ز تذویر خاینان

برخیز ای جوان و تکانی به خویش ده

افسرده جان و چهره پرآژنگ تا به کی؟

باید علاج واقعه پیش از وقوع کرد