برخیز ای جوان و تکانی به خویش ده

بر شیشه اش دگر نزنی سنگ تا به کی؟

از جور ظالمان و ز تذویر خاینان

قد زیر بار غصه بود چنگ تا به کی؟

افسرده جان و چهره پرآژنگ تا به کی؟

باید علاج واقعه پیش از وقوع کرد

ای در خطر تو منتظر زنگ تا به کی؟