افسرده جان و چهره پرآژنگ تا به کی؟

از جور ظالمان و ز تذویر خاینان

قد زیر بار غصه بود چنگ تا به کی؟

برخیز ای جوان و تکانی به خویش ده

باید علاج واقعه پیش از وقوع کرد

ای در خطر تو منتظر زنگ تا به کی؟

ظلمش به چشم می نگری و نمی کنی