برگوی ز بیداد شه و شیخ که این دو

یا زخمه زند بر رگ جان دست زمانه؟

فریاد دل سوخته بر سوختگان بر

ای ناله برو در به در و خانه به خانه

از وحشت و وهم اند در این خطه نشانه

این اهرمنی خوی، زند لاف خدایی

وآن گرگ صفت، کار شبانیش بهانه