آن ناله نیست کاو، جگر آسمان نسوخت

در گیرد آن دلی که به دلدادگان نسوخت

آتش به سینه ای که به عشق جوان نسوخت

آهی که چرخ تاز نشد ناکشیده به

کی گرم می کند دل نامهربان کس

فریاد من که سینه کوه گران نسوخت

شرم است اگر ز باده و پیمانه بگذرد