شرم است اگر ز باده و پیمانه بگذرد

آن ناله نیست کاو، جگر آسمان نسوخت

کی گرم می کند دل نامهربان کس

فریاد من که سینه کوه گران نسوخت

از تاب دل هرآن که می اندر رزان نسوخت

نبود ز سوز سینه دلدادگان خبر

آن کاو به داغ عشق، دلی لاله سان نسوخت