از تاب دل هرآن که می اندر رزان نسوخت

کی گرم می کند دل نامهربان کس

فریاد من که سینه کوه گران نسوخت

شرم است اگر ز باده و پیمانه بگذرد

نبود ز سوز سینه دلدادگان خبر

آن کاو به داغ عشق، دلی لاله سان نسوخت

«بارق» دریغ بر تو که این آه شعله بار