شب که یادت رود از خلوت جان، دل به کفش

زود باشد که مرا نیز به صحرا ببرد

غیر جام لب میگون تو، آن هم به خیال

هیچ ساغر نکشیدیم که سودا ببرد

همچو شمعی است که مریم ز کلیسا ببرد

رنگ از چهره خورشید جهان تاب پرد

زهره گر نام تو در بزم ثریا ببرد