زهره گر نام تو در بزم ثریا ببرد

شب که یادت رود از خلوت جان، دل به کفش

همچو شمعی است که مریم ز کلیسا ببرد

رنگ از چهره خورشید جهان تاب پرد

گر خیالت ز دل و دیده زاهد گذرد

حاصل زهد دو چل ساله به یغما ببرد

در ره عشق تو از کس نهراسم که به دهر