گر خیالت ز دل و دیده زاهد گذرد

همچو شمعی است که مریم ز کلیسا ببرد

رنگ از چهره خورشید جهان تاب پرد

زهره گر نام تو در بزم ثریا ببرد

حاصل زهد دو چل ساله به یغما ببرد

در ره عشق تو از کس نهراسم که به دهر

نیست مردی که نهیبش دلم از جا ببرد