حاصل زهد دو چل ساله به یغما ببرد

رنگ از چهره خورشید جهان تاب پرد

زهره گر نام تو در بزم ثریا ببرد

گر خیالت ز دل و دیده زاهد گذرد

در ره عشق تو از کس نهراسم که به دهر

نیست مردی که نهیبش دلم از جا ببرد

زاهد شهر زند طعنه به مستان و خودش