نیست مردی که نهیبش دلم از جا ببرد

گر خیالت ز دل و دیده زاهد گذرد

حاصل زهد دو چل ساله به یغما ببرد

در ره عشق تو از کس نهراسم که به دهر

زاهد شهر زند طعنه به مستان و خودش

خرقه بر دوش پی دزدی مینا ببرد

نیست ممکن که به تهمتگری آلوده شود