خرقه بر دوش پی دزدی مینا ببرد

در ره عشق تو از کس نهراسم که به دهر

نیست مردی که نهیبش دلم از جا ببرد

زاهد شهر زند طعنه به مستان و خودش

نیست ممکن که به تهمتگری آلوده شود

عشق کز دامن دل داغ هوس ها ببرد

دل «بارق» که به مهر تو گران بار وفاست