نیست ممکن که به تهمتگری آلوده شود

نیست مردی که نهیبش دلم از جا ببرد

زاهد شهر زند طعنه به مستان و خودش

خرقه بر دوش پی دزدی مینا ببرد

عشق کز دامن دل داغ هوس ها ببرد

دل «بارق» که به مهر تو گران بار وفاست

کشتیی نیست که هر موج سبک پا ببرد