جز غم تن؛ به فکر جان که بود؟!

دید در پیچ و تاب موج نبود

پر کاهی ز ساحل امید

تا نجات ابد نصیب شود

هیچ گه؛ ره به ساحلی نبرد

رای کشتی نشستگان؛ که بود:

تیره تر از روان دیو پلید