بی نردبان کاهکشان بی چراغ مه!

افسرده تر ز انجمن مرده ها بود.

گر در سکوت شب،

با بال آتشین،

از چرخ بگذری،

وز بام عرشیان-

پر شورتر فغان کنی پر سوزتر نوا