ای اختر مراد!

بی توست گور تیره جان خانه دلم

یک بار بر فروز!

ویرانه مرا و ببین گنج های من.

در آسمان هستی من گرم تر بتاب

وز برق جلوه ات

یک باره سوز خرمن پندارهای من.