گر قلب های مرده ز عشق وطن تهی است،

ور میزها ز شیره جان پر ز لذت است،

دانشور فقیر اگر می زید حقیر،

سرمایه دار راهزن، ار غرق عزت است،

ور سینه های سرد حصار قساوت است،

هر کس برای خویش زید، بر من و تو چه؟

کاین از چه غرق نعمت و آن در مصیبت است