کاین از چه غرق نعمت و آن در مصیبت است

گر قلب های مرده ز عشق وطن تهی است،

ور سینه های سرد حصار قساوت است،

هر کس برای خویش زید، بر من و تو چه؟

با ما بیا نشاط کن و عشرت آفرین

کاین یک دو روزه عمر به شادی غنیمت است

زد نیشخند و اشک فشاند و کشید آه