زد نیشخند و اشک فشاند و کشید آه

کاین از چه غرق نعمت و آن در مصیبت است

با ما بیا نشاط کن و عشرت آفرین

کاین یک دو روزه عمر به شادی غنیمت است

گفتم: بگو، به خنده و اشکت چه حکمت است ؟

گفتا که خنده بر سخن سرد می زنم

اشکم برای این که دلت بی حرارت است