گفتم: بگو، به خنده و اشکت چه حکمت است ؟

با ما بیا نشاط کن و عشرت آفرین

کاین یک دو روزه عمر به شادی غنیمت است

زد نیشخند و اشک فشاند و کشید آه

گفتا که خنده بر سخن سرد می زنم

اشکم برای این که دلت بی حرارت است

از رنجبر به لب سخن بی ادب مبر