گفتا که خنده بر سخن سرد می زنم

کاین یک دو روزه عمر به شادی غنیمت است

زد نیشخند و اشک فشاند و کشید آه

گفتم: بگو، به خنده و اشکت چه حکمت است ؟

اشکم برای این که دلت بی حرارت است

از رنجبر به لب سخن بی ادب مبر

کاین ژنده پوش رهبر راه سعادت است