غقلت و مشت پریشانی و سامان حیات

درد می جوشد ز قلبم قدرت اظهار کو؟

از سموم نامرادی های هستی سوختیم

خانه ویران ما را در کجا؟ دیوار کو؟

نیست ممکن بی خودان را سر کجا؟ دستار کو؟

این جهان نی کوه گشت و نی صدا شد فعل ما

از نوا تاثیر گم شد، مرغ آتش خوار کو؟