نیست ممکن بی خودان را سر کجا؟ دستار کو؟

از سموم نامرادی های هستی سوختیم

خانه ویران ما را در کجا؟ دیوار کو؟

غقلت و مشت پریشانی و سامان حیات

این جهان نی کوه گشت و نی صدا شد فعل ما

از نوا تاثیر گم شد، مرغ آتش خوار کو؟

ای دریغ اندیشه در مردم فریبی صرف شد