ای دریغ اندیشه در مردم فریبی صرف شد

نیست ممکن بی خودان را سر کجا؟ دستار کو؟

این جهان نی کوه گشت و نی صدا شد فعل ما

از نوا تاثیر گم شد، مرغ آتش خوار کو؟

سره ساز ذهنیت ها، صافی پندار کو؟

گر نه هر سو پرتگاهی از سیاست ساختند

سرزمین زندگی را جاده هموار کو؟