سره ساز ذهنیت ها، صافی پندار کو؟

این جهان نی کوه گشت و نی صدا شد فعل ما

از نوا تاثیر گم شد، مرغ آتش خوار کو؟

ای دریغ اندیشه در مردم فریبی صرف شد

گر نه هر سو پرتگاهی از سیاست ساختند

سرزمین زندگی را جاده هموار کو؟

گر به ما آسودگی خواهند و سامان حیات