چو نور از جان رنگ آمیز این سرخ و کبود آمد

ببین اجزای خاکی را که جان تازه پذرفتند

همه خاکیش پاکی شد زیان ها جمله سود آمد

ندارد رنگ آن عالم ولیک از تابه دیده

نصیب تن از این رنگست نصیب جان از این لذت

ازیرا ز آتش مطبخ نصیب دیگ دود آمد

بسوز ای دل که تا خامی نیاید بوی دل از تو