یک بار تکان گلبنم خواند

جز عشق ز هر چه بی خبر بود

مژگان به رهش ستاره می ریخت

در سینه آسمان شرر بود

دیدم که قیامتی دگر بود

خورشید ز سایه گلی خاست

یا حور به جامه بشر بود؟