وآن هر دو لبش ز باده تر بود

سرشار و به حسن خویش مغرور

می بر کف و نشئه اش به سر بود

پیمانه به من گرفت و خندید

گفتم: نستانم ار نگویی:

کاین جا به منت که راهبر بود؟

گفتا: به سلامت کسی نوش!