گفتا: به سلامت کسی نوش!

وآن هر دو لبش ز باده تر بود

گفتم: نستانم ار نگویی:

کاین جا به منت که راهبر بود؟

کآزادی و عشقش همسفر بود

زین بیش نمی توان سخن گفت

در عالم هوش همین قدر بود