تا چو مجنون پی لیلای ترقی برسیم

بوم شومی است که در سایه ویرانه ماست

عشق ایثار پی شمع سعادت به وطن

آتشی هست که اندر پر پروانه ماست

ذوق صحرای طلب در دل دیوانه ماست

غم گیسوی پریشان ترقی وطن

جرح صد زخم جفایی است که بر شانه ماست