غم گیسوی پریشان ترقی وطن

آتشی هست که اندر پر پروانه ماست

تا چو مجنون پی لیلای ترقی برسیم

ذوق صحرای طلب در دل دیوانه ماست

جرح صد زخم جفایی است که بر شانه ماست

بس که گلچین ز چمن، صبح و مسا گل شکند

بلبلان! باغ و چمن جمله عزاخانه ماست